Apolitique.

Il n'a que cinq ans et demi, entendant ce qui se passait autour de lui ce fameux 14 janvier 2011, il me posa la question qui le turlupinait :
- "Le président s'est barré ? "
- "Oui à ce qu'il parait"
- "Et maintenant on n'a plus de président ?"
- "Oui, on va voir ..."

Il m'a coupé la parole avec un trés grand sourire montrant ses petites molaires et avec des yeux grand ouverts qui brillaient la joie : "Donc maintenant on peut faire ce qu'on veut !!!!!".

J'ai rit sur le coup, en gros pour lui, pas de président donc il n'y a plus de loi, donc aucune limite, cependant une certaine amertume m'a gagné, sa vision est certes assez limitée du monde, et la vie sociale lui est encore étrangère, j'ai essayé de lui expliquer quand même les divers rôles du gouvernement (idéalistiquement bien sûr) sachant qu'il ne va rien comprendre encore.

Je ne pouvais pas le blâmer, il est encore trop jeune pour comprendre le sens derrière le mot liberté, mais les jours qui suivent, pillages, désordre , "dégages", heurts, morts m'ont fait songé à l'âge du peuple, je ne me faisais pas d'illusions quand au tunisien moyen pris dans les vagues politico-sociales qui déferlent comme un raz-de-marée, et dans l'étau d'une vie économique en détresse, je savais pertinemment qu'un certain chaos allait s'installer, j'avais foi en notre élite et encore une fois j'ai eu tort.

Cette élite que je pointe du doigt, faisant semblant de chercher la liberté du peuple et son bien, n'est manifestement interessée qu'à sa part du gâteau, un gâteau présenté sur un plateau doré finement ciselé par des slogans tout cons de parts et d'autres, une gauche qui se manifeste de je ne sais d'où , un UGTT jadis adorateurs du régime qui s'y mettent a mettre de la poudre sur le feu et une droite qui se meût au grès des vagues sans parler des partis religieux soufflant un air d'incertitude et de désaccord.

Le seul accord que j'ai vu c'est que tout le monde s'appelle "opposition", cela me fait rire, mais opposition par rapport à quoi ? à qui ? ceux qui sont capables de calmer le jeu, de temporiser, de laisser le feu s'éteindre sont muets, il est de mon devoir de saluer notre armée (dont tout le monde fuyait et cherchait des excuses délabreuses pour ne pas faire leur service) qui jusqu'à maintenant montre une grande neutralité politique.

Je termine ma note en songeant fort à ces pauvres gens pris dans des ficelles de marionnettes et qui gesticulent au gré de personnes qui n'ont jamais changé à la tête de leur parti/association, utilisant la souffrance d'un peuple et sa lassitude pour arriver un jour à s'assoir sur une chaise et nous faisant revivre la même galère encore une fois, à ces têtes je les invitent dans la meilleure patisserie de la Tunisie, et je leur offre à chacun le gâteau qu'il veut, mais qu'ils laissent la Tunisie tranquille.

مكتوب

يدوس الرّصيف
قلم
يبحث عن ورقته الضّائعة
ليفرغ عليها حبره
و حبّه
ليخيط عليها هذيانه
و جنونه
لتحيطه بوجدانها
و تجعل منه حياتها
قرونا بحث عنها
في كلّ الطرقات
و يوم لاقاها
وجدها مخطوطة
من الجهتين
لم يذرف دمعه يومها
ولم يحزن
و بين كلمات الآخرين
سكب روحه
و بين السّطور المبعثرة
أفنى حياته
يجترّ أحلامه القديمة
ومرّة الحقيقة

طالع هابط.

سلّمت على بابا و أمّي في المطار, وهو معبّي بالعباد اللّي ماشين كيفهم للحج, عمري وقتها 12 عام, و عياو وهوما يوصّيّو في عمّي و مرت عمّي عليّا .


مرت عمّي نحبّها برشة, عاقلة, ما عندهاش صغار, كل ما تجينا لازم تجيبلي معاها حاجة, و هاني فرحانة باش نعدّي معاها و مع عمّي مديدة حتّى يرجعو الحجّاج.


مرت عمّي تخدم فرمليّة في سبيطار و عمّي عندو حانوت في البلاد العربي يبيع فيها القماش , الصّباح نعدّيه معاه في الحانوت حتّى نفدّ وتطلع روحي وهو المرا اللّي تجي يكبّش فيها ما يسيّب والعشيّة نعدّيها مع مرتو في الدّار نهٍرّو ونقطّعو و نريّشو في عرشنا بكلّو و ساعات تعلّمني شويّة خياطة و إلّا طريزة وتخلّيني نمدّ يدّي ساعات في الكوجينة نحضّر معاها العشاء حتّى يروّح راجلها يا امّخّر سكران يمشي طول يرقد و إلّا بكري و صاحي شاريلها برشة عراك, وهي تعمل روحها ما في بالهاش, أمّا كي يمشي يرقد لازم نرى هاك الدّمعة في بقعة الضّحكة اللّي عمرها ماكانت تفارق وجهها.


نهار الأحد, لبس عمّي حوايجو ماشي للقهوة وتليفون الدّار نوقز طالبين مرت عمّي في السّبيطار, هبلْ هو و سبِّلها جدّ بوها, طفّاتو لبست حوايجها و هزّت روحها و مشات.


جاب هو دبّوزة (كيف ما نقولو توّه دبّوزة حاشمة) و بنّك في الصالة وين أنا قاعدة نتفرّج على الصّور المتحرّكة في إيطاليا, الطقس صيف لابسة مريول طويل و متّكّيّة على الدّيفان, قعد قدّامي يشرب منّو للدّبّوزة و يخزرلي ساكت.


كيف تكلّم قالّي "إيجا بوس عمّك" قمت أنا نضحكلو وبستو على خدّو قالّي "تعرف يا إيمان إنت كبرت, أمّا في عينين عمّك ما زلت صغرونة, أقعد في حضن عمّك"
قلّقتني الفازة موش مستانسة نقعد حتّى في حضن بابا, هو سدّ الدّبّوزة متاعو وحطّها على جنب عل القاعة و جبد قعّدني في حضنو ما حبّيتش أمّا خفت منّو لا يزيد يتغشّش.


و بدا يحكيلي على مرتو كيفاش على خاطر الخدمة تسلّم فيه و كيفاش هو على خاطري أنا قعد و ما مشاش للقهوة متاعو, و يحكي و يدّو تمسّد على ساقي و يطلّع فيها بالشّويّة بالشّويّة, أنا حشمت و ما عرفتش اش نعمل, كي شاف وجهي أحمر قالّي "ما تحشمش من عمّك, تبارك الله عليك ولّيت صبيّة", وهو شاددني بيد, و يدّو الاخرى تمسّد في ساقي وهاك المريول يطلع مع يدّو بالشّويّة بالشّويّة.


كيف بدا يوصل لشوني شدّيتهالو ,ضحك و قالّي "بوس عمّك وبرّى كمّل الكوميك الطّليان متاعك" أنا قرّبتلو راسي باش نبوسو و يسيّبني, وهو يشدّني فرد شدّه و طاح فيّا بوس في وجهي في فمّي في عنقي ويدّو اللّي محضّنّني بيها طلّعها على سدري اللّي في عمري هذاكا مازال كي بدا يبان.


ما عرفتش اش نعمل, نصيح ؟ نضرب؟ أنا نخاف منّو برشة و عملت أكثر من جهدي باش ندزّو و انا نقلّو "لا يا عمّي لا يا عمّي" وهو قعد مواصل و هزّلي مريولي وانا مكبّشة فيه, كان أقوى منّي و نحّاهولي ولّيت ندزّ فيه باش نهرب, أمّا هو مازال شاددني وطيّحني على ظهري على الدّيفان, و كمّل نحّالي القطعة الاخرة الّي ما زالت ساترتني ولّيت نرعش بالخوف و نبكي و انا كيما ولدتني أمّي, بيد نخبّي في اللّي انّجم نخبّيه و هازّة يدّي الأخرى قدّامي نقرّق بيه "بربّي يزّي يا عمّي" و نقول ونعاود فيها وهو يخزرلي ويهبّط في حوايجو.


أنا الحاجات هاذي وقتها عندي عليها فكرة, أمّا عمري ما كنت نتصوّر اللّي عمّي باش يذبحني هكّاكه, وعلى هاك الدّيفان وهو أقوى منّي الدّار الكلّ سمعت العيطة متاعي, أنا نبكي ونصيح وندز فيه وهو كي المهبول ما سيّبني كان ما شبع و أنا نبكي موجوعة بالشّهقة, كيف كمّل هزّني لبيت البانو و قالّي "نظّف روحك" كيف شافني ما عملت شي حل الماء بارد على سخون وصبّهولي على ساقيّا و رجع لبيت الصّالة يلبس في حوايجو .


كي خرج هو و ريت اللّي ولّى خارج منّي ولّيت نردّ, كيف كمّلت صبّيت الماء و نظّفت حالتي باللّي نجّمت, رجعلي هو بحوايجي وقالّي "تقول كلمة لحد نقتلك" شاورتلو لا براسي, هو خرج وانا نشّفت روحي ولبست حوايجي و مشيت لبيتي نبكي و مانيش عارفة اش نعمل, بدني مرضرض, كرشي تلوي و مابين ساقيّا شيء ما يتوصفش بالوجيعة.


ساعة من زمان و روّحت مرت عمّي, نسمع فيه سبّلها جدّ بوها وخرج, و جاتني هي للبيت لقاتني مازلت نبكي و نشهق , عنقتني و قالتلي "يزّي مالبكاء يعيّشلي بنيّتي, اتوّا يرجعو انشالله سالمين, واللّه حتّى أنا استاحشتهم" سكتت شويّة تتنهّد و قاتلي "هيّا إيجا نبدّلو الجّوّ" و شدّتني من يدّي و هزّتني لبيت الصّالة وانا ساق القدّام و ساق التالي,نشوف هاك الديفان فيه بقعة حمراء شافتها مرت عمّي قالت "اللّه لا تربّحو بزّع دبّوزة الحرام مرّة أخرى و أنا البونيشة اللّي باش تلوّج كيفاش باش تنظّفها من غير ما تهلك الدّيفان, يهلكو" هي كمّلت كلامها من هوني والباب يدق, دقّان متاع مهبّلة,تجري مرت عمّي تلقى الجيران فازعين , عمّي ضربو كميون وهزّوه للاستعجالي.


عمّي منعْ منها, زاد من بعدها يجي عشرة سنين, توفّى في عامي الأول متاع عرسي, أمّا عاش حطيط, كان العينين يتحرّكو جعبة في كرشو وزوز ماللّوطى وهو ممدود كان النفس عندو طالع هابط ...طالع هابط ...طالع هابط ...

Eight of Spades.

Drop that sorrow visage my dear
I am going, but have no fear
My heart is yours and yet i swear
no other love that it would bear.

Bring up a smile, don't shed a tear
This ain't the end, i am your seer
and all i see, yet, all i hear
a nice white gown you'll have to wear.

Huit de coeur.

Crois-tu ma chère dans tes courroux

qu'à d'autres aussi j'ai les yeux doux

à part ton coeur dont je suis fou

nulles lèvres à moi n'auraient de goût.

Dans ta belle mare j'ai chu caillou

vibrant ton corps, tournant ton cou

t'aimant comme un rien aime tout

sans croire qu'un jour j'en sois absout.

حياء

لا تأبه لصراخي و اطعن       طعنة خنجرك المسنون

لا تأبه لبكائي و اغرس          رمحا في جسدي الممحون

و بلّل صدري بعرق              يملؤني سكرا و مجون

فجسدي اليوم شعلة                تفنى من نظرها العيون

ليطفئ ماءك وجها                و لنخرج عن نطاق القانون

فالحبّ عندهم آفة                  عفّ عن ذكرها الشّرقيّون

و الحبّ عندنا متعة               مات ولم يرها فانون

 شتم أهلها أناس                    ما فقهوا و هم كاذبون
 زهرة كنت يوما عطشى         ما فعل بها فاعلون
 فاملئ فمها بنبيذ                   من رباب أغمض الجفون
 ما إستحيت اللّيلة منك            و لم يستح النّبع الحنون
 فافعل ما شئت بي وبك           ما شاء فعله القادرون

Moi et mon verre.

Je prends encore une autre gorgée de mon verre, mon dernier ami, il est maintenant à moitié vide, je n'avais qu'un fond de bouteille qui trainait, et je l'ai coupé avec de l'eau, pourtant le goût est toujours brûlant, je suis là assis, dans cette cuisine, devant mon verre à penser à toi, va chercher pourquoi je pense à toi, et j'ai décidé de ne pas couler larmes, notre histoire n'a pas fini de me rendre malheureux.
Allez une autre gorgée, ça brûle mais ça fait du bien, je bois mais je sens ma gorge s'assécher, comme cette mare qui stagnait sur mes  yeux, j'ai vécu des années à espérer, à être avec toi, et tu ne faisais que te moquer de moi, et ce n'est qu'aujourd'hui que je réalise que tout a une fin.

Mes pensées reviennent en arrière, mes temps de séducteur charismatique n'ont pas été si loin, et tu es apparue dans ma vie, et c'est moi qui me suit transformé en un esclave en ne dirigeant mes pensées que vers toi, je te voyais partout, j'essaie de m'expliquer le nature de ces sentiments que j'éprouve, mais je ne trouve réponse, des explications que cherchais dans ma solitude, et que j'espère trouver avec ce verre, dont le goût m'exaspère, aujourd'hui, je n'ai plus d'amis à force de ne plus les voir, à force d'être un ahuris par ton obsession, ils se sont tous retiré ne sachant quoi faire de moi.

Et une autre gorgée, mon verre est presque vide, je le secoue un peu, pensant à ma vie que tu as secouée, il n'y a aucune issue à ce que je ressens, et les brûlures que me provoque ces gorgées ne sont rien devant les coups de poignards que je recevais après chaque entrevue avec toi, je sais, tout se passe dans ma tête, et je ne te veux et te voulais que du bien, et ton bien je le sais au fond de moi, ce n'est pas moi, j'essaie parfois d'analyser ce que je ressens, j'ai peur, peur pour toi, je dois disparaître de ta vie, je suis un être misérable qui s'est inscruté dans la tienne, mais qui doit en sortir.

Aujourd'hui mes idées sont bien claires, alors que j'écris ces mots, et que je finis mon verre, je sais que je suis au moins arrivé à un but dans ma vie, je sais que ta situation est meilleure, je sais que tu es bien amoureuse d'un tiers qui prendra soin de toi, je sais que je n'ai plus besoin d'exister dans ta vie, que je n'ai plus besoin d'exister, j'espère qu'un jour, en te rappelant de moi, tu diras : "Ce fût un mec bien", je vais disparaître et arrêter de faire du mal là où je passe, que l'herbe repousse que ta vie verdisse.

Mon verre est vide, mon coeur est vide, ma tête est vide, tout mon corps est vide, la table commence à tourner autour de moi, ce goût affreux sur ma langue dessine un rictus sur mon visage, je me demandais si le goût de la terre allait être mieux, je suis venu au monde pour une mission que j'estime finie en te regardant poursuivre ton chemin, et je te dis adieu.

Ps: Fabricants de javel, pensez à en faire au goût de framboise, j'adorais la framboise.